OSTATNIE
BOŻE POSELSTWO Na świecie jest ponad
pięćset znaczących ugrupowań religijnych. Sam
protestantyzm skupia w sobie ponad dwieście odłamów, a niektóre z
nich dzielą się jeszcze na różne mniejsze grupy I tak na
przykład w samym Kościele baptystycznym można wyodrębnić
dwadzieścia różnych ugrupowań. Jeden z biskupów
anglikańskich powiedział pewnego razu, że podział
chrześcijaństwa jest źródłem jego słabości na
Zachodzie, a w krajach niechrześcijańskich poważną
przeszkodą w rozwoju misji. Miał on na myśli trudności, jakie
napotykają wyznawcy hinduizmu, buddyzmu czy islamu, którzy, gdy
decydują się naśladować Chrystusa, stają przed
wyborem pomiędzy różnymi wyznaniami, ubiegającymi się o
większą liczbę wiernych. Nic więc dziwnego, że
w Biblii pojawia się słowo „Babilon”, gdy mowa jest o zamieszaniu
panującym w świecie religijnym w czasach końca. Nazwa ta pochodzi od
hebrajskiego słowa „balal”, co znaczy „zamieszanie, poplątanie”. Jak w tym labiryncie
sprzecznych, a często konkurujących między sobą
wyznań religijnych można odnaleźć prawdziwą,
autentyczny religię? 1. KTÓRĄ RELIGIĘ WYBRAĆ. Ramon Umashankar urodził
się jako hinduista. Od najmłodszych lat uczono go, że
jeśli chce być dobry i wypełnić swoje powołanie,
musi ćwiczyć jogę i medytację. Jako nastolatek zaczął
zastanawiać się, czy rzeczywiście może odnaleźć
Boga oddając cześć różnym bożkom w hinduistycznej
świątyni.
Właśnie wtedy
zobaczył film o życiu Jezusa Chrystusa. Dotychczas sądził,
że Jezus mógł użyć swej nadprzyrodzonej mocy, by
uniknąć ukrzyżowania. Rozmyślając w dalszym
ciągu nad śmiercią Chrystusa, Ramon poczuł się
zdruzgotany takim przejawem miłości. Postanowił porzucić
hinduizm i powierzyć swoje życie Jezusowi, Zbawicielowi.
Stwierdził, że teraz, w porównaniu z ofiarną
miłością Chrystusa, wszystko inne straciło na
wartości. Ten młody hinduista
odkrył główną prawdę chrześcijaństwa - Jezus
jest Zbawicielem świata. On jest Drogą - jedyną drogą do
zbawienia. W Dz. Ap. 4,12
czytamy, że „nie ma w nikim innym zbawienia, albowiem nie ma
żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które
moglibyśmy być zbawieni”. Biblia wyraźnie uczy,
że jesteśmy grzesznikami, a zapłatą za grzech jest
śmierć (Rzym. 6,23). Wszyscy
zgrzeszyliśmy (Rzym. 3,23), tak więc
wszyscy stoimy w obliczu śmierci. Każdy z nas potrzebuje wybawienia
od potępienia spowodowanego grzechem. Jezus, Jedynie On, może nas
wyratować. Ap. Paweł w I Kor. 15,2-4 mówi, że jesteśmy uratowani przez to,
„że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism, i że
został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych
wzbudzony według Pism”. Religia, którą wyznajemy,
czy też nasza przynależność do Kościoła nie
zbawiają nas. Możemy być zbawieni jedynie przez Jezusa
Chrystusa. Wolą Ojca jest, by „każdy, kto widzi Syna i wierzy w
niego, miał żywot wieczny, a Ja [Chrystus] go wzbudzę w dniu
ostatecznym” ( „Tyś
jest Chrystus, Syn Boga żywego” (Mat. 16,16). Jezus odpowiedział na to
wyznanie wiary, mówiąc: „Na
tej opoce zbuduję Kościół mój” (Mat. 16,18). Wiara w Jezusa Chrystusa jest
fundamentem autentycznej religii, skałą, na której zbudowany jest
prawdziwy Kościół. Jest „tylko jeden Bóg Ojciec” i „jeden Pan,
Jezus Chrystus”, nasz Zbawiciel (I Kor. 8,6), oraz
tylko jedna prawdziwa wiara. „Jeden
Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Efez. 4,5). „I
będzie jedna owczarnia i jeden pasterz” (Jan 10,16). Chrześcijanie
nauczają prawdy objawionej w Słowie Bożym. Jezus
powiedział: „Badacie
Pisma, bo sądzicie, że macie w nich żywot wieczny; a one
składają świadectwo o mnie” ( 2. CZY BÓG MA SZCZEGÓLNE
POSELSTWO NA NASZ CZAS? Tak, Bóg ma specjalne poselstwo
dla chrześcijan żyjących w czasach końca. Jest to
poselstwo trójanielskie, przedstawione w Obj. 14,6-16.
W wierszach od czternastego do szesnastego jest powiedziane, że po
ogłoszeniu trójanielskiego poselstwa na całym świecie, Jezus
przyjdzie na ziemię powtórnie, by „zebrać żniwo” zbawionych: „I
widziałem, a oto biały obłok, a na obłoku siedział
ktoś podobny do Syna Człowieczego, mający na głowie
swojej złotą koronę, a w ręku swym ostry sierp. A inny anioł wyszedł ze świątyni,
wołając donośnym głosem na tego, który siedział na
obłoku: Zapuść sierp swój i żnij, gdyż nastała
pora żniwa i dojrzało żniwo ziemi. I zapuścił Ten,
który siedział na obłoku, sierp swój na ziemi, i ziemia została
zżęta” (Obj. 14,14-16).
Przyjrzyjmy się
dokładnie każdemu z tych trzech Bożych poselstw. 1. POSELSTWO PIERWSZEGO ANIOŁA „I
widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba,
który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować
mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i
ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga i
oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego,
i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i
morze, i źródła wód” (Obj. 14,6.7). Słudzy Boży nie
głoszą nowej ewangelii, lecz „ewangelię wieczną”,
całemu światu - „wszystkim narodom, i plemionom, i językom i
ludom”. Chociaż Bóg ma wyjątkowe poselstwo na czas końca, my
jednak musimy być ostrożni, by nie zniekształcać, nie
przekręcać „wiecznej ewangelii” Jezusa Chrystusa. Jest to, bowiem
to samo poselstwo zbawienia, które ludzie w czasach starotestamentowych
przyjęli „przez wiarę” (Hebr. 3,16-4,2;
11,1-40), te same nauki, które głosił Jezus, ta sama ewangelia,
którą przekazywali uczniowie, zdobywając świat dla Chrystusa,
ta sama ewangelia, która brzmiała w uszach wielu ludzi poprzez całe
wieki ery chrześcijańskiej. Prosta, zbawiająca
ewangelia Jezusa Chrystusa niemalże zniknęła z
Kościoła w okresie duchowej ciemności, który trwał ponad
tysiąc lat. Reformacja powołała ją na nowo do życia
i słudzy Boży głoszą ją dzisiaj całemu
światu. Pierwszy anioł ogłasza to samo poselstwo ewangelii
wiecznej, chociaż podane jest ono w nowej oprawie dla tych, którzy
żyją w czasie końca, tuż przed powtórnym przyjściem
Jezusa. Ci, którzy przyjmą tę
ewangelię, wezwani są, by „bali się Boga i oddali mu
chwałę” (zgłębiając Jego charakter). To oni
mają ukazać światu Boży charakter pełen
miłości poprzez dynamiczne świadectwo życia. Mają
przedstawić wzruszający obraz tego, co Bóg może uczynić
przez ludzi napełnionych Duchem Chrystusa.
Poselstwo to wzywa nas,
byśmy oddali pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię
(Obj. 14,7). Bóg prosi nas, byśmy
pamiętali „o dniu sabatu, aby go święcić... Gdyż w
sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię” (II Mojż. 20,8-11). W czasie, gdy Karol Darwin ogłosił
teorię ewolucji, Bóg ponownie wezwał ludzi, by uwielbili Go jako
Stwórcę. Gdy ewolucjonizm podważał autorytet Słowa
Bożego, ci, którzy głosili trójanielskie poselstwo, odkryli w
Słowie Bożym siódmy dzień, sabat, i zaczęli go
przestrzegać, by uczcić Stwórcę nieba i ziemi. 2. POSELSTWO DRUGIEGO ANIOŁA „A
drugi anioł szedł za nim i mówił: Upadł, upadł
wielki Babilon, który napoił wszystkie narody winem szaleńczej
rozpusty” (Obj. 14,8). Drugie poselstwo Boże
mocno przeciwstawia się temu, by wiara szła na kompromis. W
siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia duchowy Babilon - odstępca
od chrześcijaństwa - przedstawiony jest jako kobieta wszeteczna
(wiersz 5). Stanowi ona kontrast z kobietą czystą z dwunastego
rozdziału Księgi Objawienia, która reprezentuje prawdziwy
Kościół Boży
Babilon reprezentuje
mieszaninę wielu form odstępczego chrześcijaństwa. Jedne
z nich, zniekształcając ewangelię, przeniknęły do
znacznej części chrześcijaństwa w postaci legalizmu,
przekonania, że sami, poprzez dobre uczynki, możemy
osiągnąć zbawienie. Inny, krańcowo różny,
pogląd reprezentują ci, którzy wierzą w coś, co
można nazwać „tanią łaską”. Oddzielili
ewangelię od jej naturalnego skutku: życia w
posłuszeństwie Chrystusowi. Bóg wzywa ludzi, by „wyszli z
Babilonu” (Obj. 18,4) i ze szczerym sercem poświęcili
się Chrystusowi. On pragnie widzieć ludzi, którzy staną
się przykładem mocy posłuszeństwa,
wypływającego z wiary. Pan wzywa swoich wiernych, by wyszli z
duchowego Babilonu i stali się prawdziwymi uczniami, polegającymi
na Chrystusie i postępującymi zgodnie z Jego naukami, zawartymi w
Piśmie Świętym. Prosi nas, byśmy przestrzegali Boże
przykazania przez wiarę w Jezusa (Obj. 14,12). Babilon kusi łatwym i
przyjemnym życiem. Są takie ugrupowania chrześcijańskie,
które nauki Pisma Świętego traktują wybiórczo. Decydują,
które poglądy biblijne muszą być przyjęte, a które
odrzucone. Wielu wybiera dzisiaj formy „giętkiego”
chrześcijaństwa, mówiąc: „Prawdziwe chrześcijaństwo
nie powinno krępować mojego stylu życia jakimiś nie
mającymi wartości przykazaniami z góry Synaj”. Babilon dlatego jest
tak bardzo niebezpieczny, ponieważ propaguje fałszywe
wyobrażenie o Bogu. Zniekształca obraz Boga, przedstawiając go
jako mściwą istotę, wiecznie domagającą się kary
lub jako sentymentalnego dziadka, który jest zbyt łagodny, by
wymierzyć karę z powodu grzechu. Prawdziwy Kościół
przedstawia wyważony obraz wszystkich Bożych przymiotów, pokazuje
Jego sprawiedliwość i miłosierdzie, dostojeństwo i
uniżoność, wszechmoc i powściągliwość.
Wszystkie one mówią, że Bóg jest miłością. Ci,
którzy wyjdą z Babilonu, odrzucą niebiblijne nauki i oddadzą
cześć Bogu, który jest objawiony w Słowie Bożym. 3. POSELSTWO TRZECIEGO ANIOŁA „A
trzeci anioł szedł za nimi, mówiąc donośnym głosem:,
Jeżeli ktoś odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i
przyjmie znamię na swoje czoło lub na swoją rękę, to
i on pić będzie samo czyste wino gniewu Bożego z kielicha jego
gniewu i będzie męczony w ogniu i w siarce wobec świętych
aniołów i wobec Baranka. A dym ich męki unosi się w górę
na wieki wieków i nie mają wytchnienia we dnie i w nocy ci, którzy
oddają pokłon zwierzęciu i jego posągowi, ani nikt, kto
przyjmuje znamię jego imienia. Tu się okaże wytrwanie
świętych, którzy przestrzegają przykazań Bożych i
wiary Jezusa” (Obj. 14,9-12). Poselstwo trzeciego anioła
wymaga podjęcia decyzji. Cały świat podzieli się na dwie
grupy Jedna stanie po stronie odstępczych chrześcijan i „odda
pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmie jego
znamię”. Zauważ wyraźną
różnicę pomiędzy tymi przeciwstawnymi grupami. Ci, którzy
przyjęli znak zwierzęcia, są zwolennikami pójścia na
kompromis i przyjęcia wygodnych idei i praktyk. Natomiast
„święci” wyróżniają się następującymi
cechami: wytrwałością, przestrzeganiem przykazań
Bożych i zachowywaniem wiary Jezusa. W Księdze Daniela i
Księdze Objawienia obszernie opisane są cechy charakterystyczne
zwierzęcia i jego posągu. W tym studium możemy tylko
pobieżnie prześledzić istotne cechy poselstwa trzeciego
anioła. 3. KOSC10Ł CHRYSTUSA
CZASÓW KOŃCA Czy jesteś silnym,
statecznym chrześcijaninem, którego poświęcenie,
cierpliwość, wiara i pragnienie przeżycia duchowego
doświadczenia wywołują zdumienie? Bóg dał w czternastym rozdziale
Księgi Objawienia szczególne poselstwo na nasz czas, ponieważ
może być ono początkiem takiego właśnie
doświadczenia. Objawienie 12,17
określa chrześcijan czasów końca jako tych, którzy
strzegą przykazań Bożych i trwają przy świadectwie o
Jezusie. Ta sama grupa ludzi w Objawieniu 14,12
przedstawiona jest również jako święci, „którzy
przestrzegają przykazań Bożych i wiary Jezusa”. Przyjrzyjmy się cechom
charakterystycznym chrześcijan dni końca. 1. Trwają przy
świadectwie o Jezusie. Kiedykolwiek szatan kieruje na
nich swe ataki, oni pozostają wierni Jezusowi. Zanim nasz Zbawiciel
wstąpił do nieba, obiecał nam dać dar Ducha
Świętego. Obiecał także, że zamieszka przez
wiarę w sercach chrześcijan. Zbawiciel chce, by Jego
miłość i moc spływały na świat w specjalny
sposób przez Boży Kościół czasów końca. Wiara tych,
którzy do niego należą nie jest wypracowana przez nich samych, jest
to dar Boży (Efez. 2,8). Widzą Chrystusa
coraz przejrzyściej w Jego prawdziwym charakterze i przez wiarę
stają się żywymi pomnikami mocy Chrystusa. 2. Przestrzegają wiary
Jezusa (Obj. 14,12). Inne tłumaczenie oddaje to
słowami: „trwają w wierze Jezusa”. Chrześcijanie w ostatnich
dniach muszą ufać Bogu tak, jak Jezus ufał swemu Ojcu. Wiara,
którą posiadał Jezus, której nauczał, i która objawiała
się w Jego życiu, musi wypełniać nasze serca. Wierzący w ostatnich
dniach nie tylko muszą znać prawdę, ale muszą jej
też przestrzegać i zgodnie z nią postępować. Dla
nich religia jest życiem, jest połączona z
posłuszeństwem Słowu Bożemu. Życie każdego z
nich jest życiem wiary Jezusa. Chrystus wziął je w posiadanie.
Prowadzenie życia w posłuszeństwie przez wiarę jest
także życiem w sprawiedliwości przez wiarę. Odkryli tę
samą prawdę, co Samuel Johnson, osiemnastowieczny pisarz, który zauważył:
„Ten, kto spodziewa się odnaleźć spokój ducha przez zaufanie
Bogu, musi Mu być posłuszny”. 3. Są wierni
Jezusowi,
ponieważ odkryli wspaniałe prawdy zawarte w Biblii, które
spowodowały, że ich życie stało się dynamicznym
życiem chrześcijańskim. Zrozumieli, że te wspaniałe
prawdy biblijne budzą miłość i poświęcenie dla
Chrystusa, który zaspokaja wszystkie potrzeby i pragnienia ludzkiego serca.
Ponieważ
chrześcijanie są ludźmi prawymi, uczciwymi, chcą nade
wszystko być posłusznymi każdemu Bożemu poleceniu i
przykazaniu. Objawiają swoją miłość do Boga i innych
ludzi poprzez przestrzeganie wszystkich Bożych przykazań,
łącznie z czwartym, które każe nam oddawać
cześć naszemu Stwórcy poprzez zachowywanie sabatu, siódmego dnia
tygodnia. 5. Głoszą
poselstwo „wiecznej ewangelii” po całej ziemi (Obj. 14,6). Ewangelia otwarcie mówi,
że grzech oddziela ludzi od Boga. Ponieważ Jezus umarł za
nasze grzechy i zmartwychwstał z grobu, możemy stale odczuwać
Jego pomocną dłoń. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa
na nowo połączyły Boga z ludzkością, która
została wykupiona z grzechu. Od 1844 roku, gdy w niebie
rozpoczął się sąd przedadwentowy, Kościół
Chrystusowy w ostatnich dniach wzywa ludzi, by wyszli z religijnego
zamieszania i oparli swój związek z Jezusem wyłącznie na
biblijnej prawdzie. 6. Zrozumienie faktu,
że „nastała pora żniwa i dojrzało żniwo ziemi” (Obj.
14,15), przynagla ich do pracy. Długa noc grzechu i
duchowej ciemności dobiega końca, a miliony ludzi nie
odnalazły jeszcze Jezusa. To zobowiązuje ich do tego, by usilnie
głosić treść tego poselstwa. 7. Są
przedstawicielami Bożego poselstwa. Ponieważ „wielki Babilon”
upadł, do tych, którzy jeszcze żyją w religijnym zamieszaniu,
kierują zaproszenie: „Wyjdźcie z niego, ludu mój” (Obj. 18,4). Nie chcą, by ten cudowny związek z
Chrystusem był tylko ich udziałem. Pragną dzielić
się swoją pewnością zbawienia i szczęściem z
innymi. Ich zdrowa, przynosząca owoce przyjaźń jednoczy ich z
Chrystusem i sprawia, że każdy w tej wielkiej armii ogłasza to
wspaniałe Boże poselstwo ludziom, którzy żyją w
ginącym świecie. Wszystko to jednoczy miliony serc chrześcijan
czasów końca, opisanych w Księdze Objawienia. Życie pełne
radości skłania ich, by połączyć się z
apostołem Janem w skierowaniu do ciebie zaproszenia: „Co
widzieliśmy i słyszeliśmy, to a wam zwiastujemy, abyście
i wy społeczność z nami mieli. A społeczność
nasza jest społecznością x Ojcem i z Synem jego, Jezusem
Chrystusem. A to piszemy, aby radość nasza była pełna” (I
Jan 1,3.4). Przez swego Ducha i swój
Kościół Jezus zaprasza również ciebie do przyjścia i
oddania wszystkiego Jemu: „A
Duch i oblubienica [Kościół] mówią: Przyjdź! A ten, kto
słyszy, niech powie: Przyjdź! A ten, kto pragnie, niech przychodzi,
a kto chce, niech darmo weźmie wodę żywota” (Obj. 22,17). 4. DWA ŻNIWA Trójanielskie poselstwo
osiąga punkt kulminacyjny, gdy Jezus powraca na ziemię, by
zebrać żniwo zbawionych ze wszystkich wieków (Obj. 14,14-16). Jezus gromadzi wszystkich zbawionych i zabiera
ich do swego domu w niebie (Jan 14,1-3). Na zawsze
likwiduje grzech, choroby, nieszczęścia i śmierć.
Święci rozpoczynają z Nim nowe, radosne, wieczne życie.
Każdy dzień staje się bardziej fascynujący od
poprzedniego (Obj. 21,1-4). Gdy powróci Jezus, dokonane
będzie także żniwo złych, nikczemnych ludzi.
To będzie tragiczny moment
w czasie końcowego zniszczenia. Wydarzenie szczególnie przykre dla
Chrystusa, ponieważ musi zgładzić tych, którzy odrzucili
ofertę ratunku. Jezus „okazuje cierpliwość względem was,
bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli
do upamiętania” (II Piotra 3,9). Niestety wielu wciąż
odwraca się od Niego. Gdy Jezus powróci, by
zebrać to, co rozsiał po ziemi, gdzie ty będziesz? Czy
znajdziesz się wśród „dorodnego ziarna”, wszystkich odkupionych,
jacy dotychczas żyli (Obj. 14,13-16)? Czy
też będziesz wśród „dojrzałych gron gniewu”, zgubionych,
którzy odwrócili się od wspaniałego Chrystusa (Obj. 14,17-20)? Teraz jest czas, by podjąć
decyzję. Teraz jest czas, aby skorzystać z dnia zbawienia. „A
jako współpracownicy napominamy was, abyście i nadaremnie
łaski Bożej nie przyjmowali; mówi bowiem: W czasie łaski
wysłuchałem cię, a w dniu zbawienia pomogłem ci. Oto
teraz czas łaski, oto teraz dzień zbawienia” (II Kor. 6,1.2). To zagadnienie jest
wyraźnie przedstawione. Tłum, znajdujący
się na sali sądowej Piłata, stanął wobec
zdumiewająco prostego wyboru. Z jednej strony stał Jezus, Syn
Człowieczy, ale także Syn Boży Po drugiej stronie stał
Barabasz; teraz bezradny, niezdolny pomóc sobie, jak też jakiemukolwiek
innemu człowiekowi, znajdującemu się w tłumie,
będącemu świadkiem tej tragicznej sceny. I kiedy padło
pytanie Piłata: „Jak chcecie, którego z tych dwóch mam wam
wypuścić?”, tłum gniewnym tonem
odpowiedział: „Barabasza!” „Cóż więc mam
uczynić z Jezusem, którego zowią Chrystusem?” zapytał
Piłat. Na to wszyscy odpowiedzieli: „Niech będzie ukrzyżowany!: Tak więc niewinny Jezus został
ukrzyżowany, a winny Barabasz puszczony wolno (zob. Mat. 27,20-26). Kogo ty wybierzesz dzisiaj -
Barabasza czy Jezusa?
Pamiętaj, On jest Tym,
który obiecał posłać swego Ducha Świętego, by pomóc
ci rozwiązać wszystkie twoje problemy, ukoić każdy ból
serca i zaspokoić wszystkie twoje pragnienia. Drogi Niebiański Ojcze
bardziej niż kiedykolwiek przedtem pragnę zgięć swe
kolana przed Twoim obliczem, wielbiąc i chwaląc Ciebie. Chcę
stanąć całkowicie po Twojej stronie i być jednym z tych,
którzy w czasach końca przestrzegają Twoich przykazań.
Tęsknię za dniem, kiedy będę mógł wraz z Tobą
być w Twoim królestwie. Wiem, że jest to tylko możliwe
dzięki Twojej wielkiej ofierze. Panie, przyjmuję Twoją
łaskawą ofertę i proszę Cię, byś był Panem
mojego życia. Proszę o to w imieniu Jezusa. Amen. © 2003 The Voice of Prophecy Radio Broadcast |